Հայաստանյան մեդիա շուկան մտնում է նոր փուլ. նախկին «որքան շատ նորություններ, այնքան բարձր ազդեցություն» մոդելը դադարում է գործել։ Եթե ավելի վաղ խմբագրությունները մրցում էին ժապավենի արագությամբ և խտությամբ, ապա այսօր դա դարձել է հիմնական պահանջ, այլ ոչ թե առավելություն։ Պատճառը բովանդակության գերարտադրությունն է. նորություններ ստեղծում են ոչ միայն լրատվամիջոցները, այլև սոցցանցերը, բլոգերները և հենց օգտատերերը:
Արդյունքում, լսարանը բախվում է տեղեկատվական գերբեռնվածության հետ և գնալով հեռանում է նորություններից։ Reuters Institute-ի տվյալներով՝ օգտատերերի գրեթե 40%-ը պարբերաբար խուսափում է լրատվական բովանդակությունից, իսկ նորություններից հոգնածության մակարդակը հասել է 44%-ի։ Այս ֆոնին առանցքային պակասորդը դառնում է ոչ թե տեղեկատվությունը, այլ դրա ընտրությունը, բացատրությունը և հարմար մատուցումը:
Խմբագրությունները սկսում են անցնել արտադրանքային մոտեցման. անվերջ հոսքի փոխարեն՝ ձևաչափեր՝ հանդիսատեսի հատուկ խնդիրների համար։ Դրանք կարող են լինել կարճ ամփոփագրեր, բացատրող նյութեր, սպասարկման բաժիններ և տեսողական ձևաչափեր: Նման մոտեցումն արդեն ապացուցել է իր արդյունավետությունը եվրոպական լրատվամիջոցների օրինակով, ինչպիսիք են Zetland-ը և NRK-ն, որտեղ որակի և հարմարավետության վրա դրված խաղադրույքը հանգեցրել է լսարանի և բաժանորդագրությունների աճին:
Հայաստանում նմանատիպ փոփոխություններ նկատելի են «Նովոստի-Արմենիա»-ի օրինակում, որտեղ բացի նորություններից զարգանում են առանձին մեդիաարտադրանքներ՝ կարճ ձևաչափերից մինչև սպասարկման նախագծեր։ Գլխավոր եզրակացությունը պարզ է. շուկան այլևս չի պարգևատրում ծավալի համար, այլ գնահատում է օգտատիրոջ ժամանակը խնայելու, բարդը բացատրելու և վերադառնալու սովորություն ձևավորելու կարողությունը:
